Miesiąc: Sierpień 2016

W dzień jakoś się człowiek trzyma. Praca, dziecko, codzienne obowiązki. Ale wieczorem, gdy czekam aż Mała zaśnie, rozklejam się. Tyle myśli i pytań. Potem śnią mi się koszmary. Mąż wczoraj pojechał po części przeszło 200 km. W nocy śniło mi się, że nie wraca i nie odbiera telefonów, a ja dzwonię i dzwonię. Obudziłam się przerażona. Do Cioci też dzwonili, a Ona nie odbierała bo już nie żyła. Na Juniorkę choć jest mała to chyba też ma jakiś wpływ. Krótko po zaśnięciu coś jej się śniło, obudziła się przestraszona. A gdy ja wybudziłam się ze swojego koszmaru, Ona po chwili też wołała: „Tata, tuu”. Mąż jej odpowiedział, ale Ona spała, tylko coś jeszcze zakwiliła i się uspokoiła. Wczoraj gdy przyjechała siostra Mamy, Juniorka biegła radośnie wołając „Tota, Tota”, ale spodziewała się innej Cioci, bo gdy Ją zobaczyła to stanęła pełna konsternacji, dopiero po chwili wyciągnęła rączkę i zabrała Ciocię do swoich zabawek. Strasznie boli mnie fakt, że Juniorka z każdym dniem będzie zapominać o tych dwóch nieżyjących siostrach Mamy. I choć tą jedną uwielbiała to jednak jest za mała by pozostały jej jakieś wspomnienia. Będzie znała je z opowieści, ale to nie to samo co wspomnienie.To tak samo jak siostry mojej Babci, mogę coś o nich powiedzieć, ale są dla mnie w pewien sposób abstrakcyjne bo nie mam z nimi własnych wspomnień.

I znowu świat się zawalił. Wczoraj zmarła nagle siostra mojej Mamy, a przecież trzy miesiące temu zmarła ich najstarsza siostra. Było ich pięciu, a zostały już tylko dwie. Nie mogłam zasnąć, nie mogłam dospać. Nie chcę płakać, ale też nie chce popaść w odrętwienie. Tyle myśli i emocji galopuje po głowie. Ból, rozpacz, strach, egoizm. Ukochania Ciocia wszystkich naszych dzieciaków. Choć nie miała własnych dzieci to nasze kochała jak własne wnuki. Bawiła się z nimi na całego, grała w piłkę, kulała się po podłodze. Nawet nasz dwuletni człowieczek gdy wsiadał do samochodu pytał czy jedziemy do Toty, jak widziała Babcię rozmawiającą przez telefon pytała czy to Tota i rozmawiała wtedy nieskładnie swoimi kilkoma wyrazami albo się tylko uśmiechała na dźwięk jej głosu, sama też udawała że dzwoni do Toty i z nią rozmawia. I już tego nie zrobi. Odeszło kolejne spoiwo tej naszej szerzej pojętej rodziny. Już nie będzie tak jak było. Od czasu gdy nie ma już Dziadków dzielimy się na podgrupy. Wielkie DLACZEGO krzyczy mi w głowie dziesiątkiem kontekstów. Nie umiem się modlić, ja tylko czasami po swojemu rozmawiam z Bogiem.

Zdarza się, że dopada mnie chandra. Chandra, o której nie powiem nikomu bo wątpię by ktoś zrozumiał zasadność mojego przygnębienia. Ba, nawet sama wiem, że powód taki jak dzisiejszy to na pewno nie powód do jakiegokolwiek smutku. Pokręcone to… jak ja… Ale co zrobię, że mam ochotę zaszyć się w cichym kącie i przetrawić te wszystkie myśli po swojemu.