Miesiąc: Lipiec 2016

Wczoraj zamieszczony cytat i komentarz Aspazji skłoniły mnie do przemyślenia sprawy. Codziennie rano gdy podnoszę roletę widzę przestrzeń pól i nieba, które zmieniają się wraz z porami roku i dnia. Niekiedy widok zapiera dech w piersi, ale na ogół patrzę i nie widzę bo chciałabym zobaczyć coś innego. Widok na morze, tak to jest to! W odwiedzonym nie dawno Rzucewie widziałam domy (nie wille wypoczynkowe, a takie zwykłe, małe bloki z PRL-u) które od brzegu oddziela tylko polna droga, dosłownie kilka metrów. Wystawia się leżak na próg i już jest się nad morzem, przez okno słychać szum fal… po prostu WOW. Czy mieszkańcy tych domów też myślą WOW gdy sztormowy huk nie daje spać w nocy? Nasza Gaździna okno kuchni ma usytuowane na Giewont. Gdy zobaczyłam ten widok pierwszy raz, mnie która do gór podchodzi z dystansem, spadła szczęka z wrażenia. Ale gdy jest okazja na urlop to nasi Górale jeżdżą nad morze. Każdy potrzebuje odmiany? Łatwiej dostrzec piękno tam, gdzie jesteśmy rzadko? Czy może potrzebujemy tego momentu rozmarzenia na temat miejsca idealnego?

Niemowlaki lubią wkładać do buzi i ssać różne przedmioty. Juniorka jednak tak nie miała. Nie lubiła smoczków (dzięki temu wyrosła bez), gryzaki jej nie interesowały, nawet wkładanie palców trwało krótko. Ale widać, że żaden etap w rozwoju nie może być pominięty, bo teraz w buzi ląduje każda zabawka i niestety nie tylko zabawka. Za to przestaje lądować to, co do jedzenia. Jadła chętnie wszystko (oprócz marchewki jako dodatku do ziemniaków), ale coś się zmienia. Ziemniaków czy chleba teraz praktycznie nie tyka. Co czasami kończy się wielkim fochem na obiad. A smak ma wysublimowany 😉 ostatnio uwielbia ogórki małosolne, a sok z cytryny to z łyżeczki może pić. Chęć uczesania fryzury jak szybko się pojawia tak szybko znika, ale jest przy tym sprytna bo kitki chce gdy jest gorąco. A wczoraj złapała swojego pierwszego „zająca”, kolano zbite i podrapane. Ale dzielnie siedziała na krześle i bez żadnego sprzeciwu patrzyła jak przemywam rankę. Z powrotem lata próbuję odzwyczaić ją od pieluch. Po pierwszym dniu niewiele da się powiedzieć. Poza tym, że za pierwszym i drugim razem nie chciała się przyznać. Za trzecim powiedziała „sisi” jak już było za późno. Za czwartym razem udało się i zdążyłyśmy. Hura! Cóż to była za radość i przybijanie piątek. A za piątym razem niestety, znowu tylko mokra plama. Na drzemkę i na noc – pielucha, na dzisiejszy wyjazd po zakupy – pielucha, więc ciężko powiedzieć ile potrwa nauka i czy starczy mi „weny”. Bo aa od dawna robi tylko na nocnik więc zmiany pieluchy (poza tym, że często ucieka przy tym, kopie i cuduje) nie są mokrą robotą, a tylko męczącą.

W czerwcu rozpadł mi się kluczyk. To znaczy wyłupały się do reszty przyciski od otwierania i zamykania. Tak to chyba jest, jak się je paznokciem naciska. Potem zaczął wariować zamek centralny. Na otwarcie drzwi kierowcy Eugeniusz zamykał automatycznie pozostałe. Strach było wysiadać i trzasnąć drzwiami bo można było zostać na zewnątrz bez kluczyka. Aż w końcu centralny zupełnie przestał działać. No nic, trzeba będzie się umówić z mechanikiem i odstawić Eugenia bo i coś przy wysprzęglaniu hałasuje. I tak to nieprzewidziane koszty się szykują, kiedy to akurat Mężu przed żniwami na debecie jedzie.