[od]cienie wiatru…

Naprawdę 19? Bo u mnie to jakiś piątek trzynastego do kwadratu…

Nigdy nie interesowały mnie gry. Ale zawsze lubiłam krzyżówki. Kiedyś Myszka napisała o WoW. Zainstalowałam. Lubię słowa, jak widać 😉

Jak zwykle o tej porze czyste szaleństwo w toku. 11 tysięcy kroków TYLKO w PRACY. W piątek powinno zacząć robić się normalniej.

Wakacje zakończyliśmy z przytupem. Chorzy. Wszyscy. No dobra, dziś się zwlokłam razem z Małżem i ruszyliśmy na handlową niedzielę co by dziecko strój na wf w końcu miało 😜

Wrzesień coraz bliżej. Juniorka ma prawie wszystko, oprócz stroju na wf (wf-u nie lubi, a Pani od wf-u jeszcze bardziej). Ja? Kalendarz już mam. Nowy kubek termiczny zamówiony, torebka też (kaprys). Pomysłów na plany pracy: brak. Trochę ciężko mi się myśli o tym roku, a to powoduje obawę czy radość i ubiegłoroczne chęci w tym siw odnajdą. Ale też ciężko myśleć o powrocie do obowiązków jak w zanadrzu wakacje dopiero są, I myślę o garderobie do zabrania, i o pogodzie, co by jeszcze mnie dopiesciła, i marzę by pięknie było… Jednak zanim przyjemności to 4 tygodnie ogromu pracy i szaleństwa.

Co tu dużo pisać, no nie mam ręki (a raczej pamięci) do kwiatów więc w sklepach nie zwracam na nie uwagi. W domu głównie sansewierie, skrzydłokwiaty i Juniorkowe kaktusy (jeden z nich znowu zbiera się do kwitnienia). Ale wczoraj przy kolejnej wizycie w LM (tej ościeżnicy, która w lipcu zamawialiśmy to jednak nie zamówili i kolejne czekanie przed nami) moją uwagę przyciągnęły piękne liście. Przystanęłam i zaczęłam się zastanawiać czy kupując roślinkę nie skażę jej na zatracanie. Sprawdziłam w googlowym ogrodniku, hm… może nie, ale pewna nie jestem. No ale te liście, jak malowane… nie mogłam się oprzeć…

Kto ma możliwość pakuje się na długi weekend. Wakacje znikają znikają w porażającym tempie, są jak mruganie oczami. U mnie statycznie nie jest, a to remont, a to rehabilitacja, a to Juniorce z koleżanką czy kuzynką czas zorganizować. Nawet raz nad morze pojechaliśmy na jeden dzień, ale pogoda za to była w sam raz. Jednak prawdziwego urlopu jeszcze nie było. Do tego fejs wyrzucił wspomnienie, że 2 lata temu właśnie wróciliśmy z Pienin (eh, tamten widok z balkonu…). Za 2 tygodnie będę już w pracy. A tu żniwa dopiero, w końcu, nareszcie się zaczęły bo to już rzepaki proszą się o zasianie. Jest pewien niecny plan bo na końcówkę września… raz, nie zawsze, przecież to jedyna taka okazja „dzięki” tamtemu upadkowi więc warto ją wykorzystać.

Zawiozłam Mamę na randkę. Przywitałam się z „kawalerem”. Jak Juniorka dorośnie do randkowego wieku będę miała obycie w takich sytuacjach 😉

Wyprawa do budowlanych za wyprawą. Okno do przedsionka, kaloryfer do łazienki, karnisz do kuchni (chociaż ta już skończona i pozostało poustawiać i dopieścić drobiazgami), przedsionek startuje z robotą jutro (czekamy wciąż na ościeżnicę), no i łazienka, która teraz robi za schowek na narzędzia. Już jednak chciałoby się końca tych rewolucji.