Miesiąc: Maj 2020

31 maja w zeszłym roku wypadł w piątek. Jeszcze nie wróciłam z pracy jak Mąż zaczął mnie bombardować smsami, że znalazł szczeniaka i że chyba warto po niego pojechać. Pana B nie było już tydzień, a Igi robił się coraz smutniejszy. W pierwszej chwili ten nagły pomysł wyjazdu mnie denerwował. Ale po obiedzie zdecydowaliśmy, że Juniorka zostanie z Babcią, a my we dwoje pojedziemy. Lubię w sumie tak jeździć w celu czy bez celu 😉 i jak tylko mogłam to jeździłam z Mężem w jego sprawach i tak na przykład przy okazji zwiedzaliśmy trochę Słowacji czy Gniezno. Koniec końców przejechaliśmy ładny, umajony kawałek Polski. Poczułam luz, którego już dawno nie czułam bo ostatnio przy takich okazjach „poszwendania” się to jednak zostawałam z Juniorką w domu. Wróciliśmy tuż przed północą z puchatą kluchą

Teraz ma 14 miesięcy. I uwielbia zaglądać przez okno, przez co szyby w kuchni ciągle wybrudzone z jednej strony przez Juniorkę nawołującą psy, a z drugiej przez psi nochal i łapy

Nadal wykopuje wszystkie rośliny, z donic też 😉 a donice gryzie. Kurę, która przypadkiem wydostała się przez ogrodzenie też już trzeba było ratować. A któregoś ranka z wielką dumą przyniosła jeża w pysku. A co 😉 No jeszcze z pół roku i już będzie lepiej 😉 Poza tym miłości potrzebuje 3 razy tyle ile sama mierzy. Została nam też znajomość z hodowcami, z którymi kontakt utrzymujemy cały czas.

11 stopni ciepła. Tyle pokazał termometr samochodowy gdy wracałam z pracy. Serio? To jest odpowiednia temperatura na 26ty dzień maja? Wiem, że z wiekiem człowiek idealizuje wszystko to, co było w dzieciństwie. Ale ja jestem pewna, że pogoda w latach 80 była bardziej adekwatna do pór roku. Na pochody 1-wszo majowe jeszcze się trochę załapałam i pamiętam jak po powrocie przebierałam się w bluzkę z krótkim rękawem, spódniczkę i kolanówki. A potem to już tylko lepiej było. W tym roku jeszcze nie odważyłam się wyjść bez okrycia wierzchniego 😉 Bez ciepłego napoju ani rusz. Ale, że praca taka… prowizoryczna 😉 to i kawa będzie prowizoryczna 😉 Kupiłam kubek termiczny

i od jutra z kawusią zaparzoną w domu ruszam do mojej zimnicy. Kiedyś to miałam w pracy nawet taki mini ekspresik na jedną filiżankę, ale na chwilę obecną to nie mam ochoty na dodatkowe tam „zabawy”.

Dobrze, że jest to inne ciepło 🙂 i chociaż szkoda, że w tym roku bez wzruszeń na przedszkolnej akademii to i tak miło dostać TAKI obraz 🙂

W warzywnym ogrodzie praktycznie wszystko posiane i posadzone. Truskawki kwitną, a ja już czekam na pięknie czerwone i aromatyczne owoce i możliwość przygotowania koktajlu.

Na nocnym niebie Wenus zatańczyła z Merkurym i w ten sposób odstąpiła mu swoje miejsce na gwiaździstej scenie.

Scrollując tablicę fejsa rzuciło mi się w oko zdanie: „beautiful sunny autumn day…” Autumn??? A, tak… to australijska strona 😉

We wpisach z sierpniowego wyjazdu w Jurę nie było zdjęć. Tak trudno czasami wybrać kilka ciekawych z całego albumu. Ale zdarza się, że przychodzi taki dzień, że któreś zdjęcia stają się dobrą ilustracją do opisu stanu emocji, ducha, czy przemyśleń.

Zakwaterowani byliśmy w Złotym Potoku, ze względu na mieszczące się tam muzeum poświęcone Zygmuntowi Krasińskiemu, które koniecznie chciałam zobaczyć. W tamtejszej okolicy wiele nazw jest też związanych z jego twórczością. Jednym z nich jest ostaniec skalny zwany Bramą Twardowskiego. To od tej skały miał odbić się kogut dosiadany przez Twardowskiego, wybijając przy tym dziurę w wapieniu i poszybował na księżyc. Do dziś na zwieńczeniu otworu widoczne są ślady pazurów.

I choć nie goni mnie diabeł z cyrografem to i tak mam od kilku dni ochotę przenieść się do jakiegoś innego wymiaru. I chociaż odpowiedni środek lokomocji jest

to niestety las złotopotocki i tytułowy portal dosyć daleko od domu…

Co zrobić gdy kupując 6 litrów mleka nie zauważyło się, że ich termin ważności upłynie za 3 dni?! Budyń. Tak, nawet w dwóch smakach, a co 😉 A na obiad zapomnianą przez wszystkich zupę z dzieciństwa czyli zupę mleczną z zacierkami, a do tego bułeczki drożdżowe z domowym dżemem wiśniowym. I chociaż pomysł początkowo nie wzbudził zbyt dużego entuzjazmu to finalnie smakowało 🙂

Można od czasu do czasu serwować. Szkoda tylko, że na naszych 3 wiśniowych drzewkach, choć pięknie kwitły, to mało jest w tym roku zawiązek. Konfitur będzie mniej.

To jest Juniorkowe spacerowe love 😉 wspólne wyjście, pieseły i zbieranie kwiatków. Od zawsze ze spaceru przynosiła bukiety ze wszystkiego co się tylko dało zerwać 😉 Spacer miał być dosyć ambitny pod względem długości, mieliśmy dojść do znajomego, żeby zobaczyć konie. Niestety deszcz spotkał nas w podobnym miejscu, jak w czasie Spacerowego fotostory i musieliśmy wracać. Musimy pomyśleć o jakichś chociażby foliowych deszczówkach to będziemy mogli wychodzić częściej z myślą zwabienia deszczu 😉 Ale póki co, pora jechać i zobaczyć co słychać w pracy.