Miesiąc: Marzec 2021

Po pierwszym zadowoleniu z kontaktu ze służbą zdrowia na nfz teraz wrażenie spadło do zera. Spróbuję wersji prywatnej. Wykupiłam pakiet kardio czyli szereg badań z wizytą na połowę kwietnia. Zrobię też bardziej szczegółowe badania żeby wykluczyć Hashimoto i chorobę Gravesa – Basedowa (te i tak nie są refundowane).

W pracy tylko testy na obecność, kwarantanny, braki kadrowe i wśród kadry pedagogicznej i wśród obsługi. Każdego dnia na innym „froncie” działam. W domu na szczęście pod tym kątem wszyscy zdrowi. Nawet koleżanka Juniorki z ławki po teście, na szczęście z wynikiem negatywnym. A Juniorce znowu rusza się ząb, tym razem dolna lewa dwójka.

A dzisiaj na pocieszenie kakao z piankami.

A tak w ogóle to wiosna idzie. Wczoraj patrząc przez okno w sypialni dostrzegłam 3 lecące bociany.

Po początkowym zadowoleniu z kontaktu ze służbą zdrowia jestem znowu zniesmaczona. Mając wyniki chciałam zarejestrować się na jutro do lekarki, która je zlecała. Odczekując 25 osób czekających przede mną na linii do rejestracji dowiedziałam się, że: nie, na jutro nie mogę się zarejestrować do wybranego lekarza, bieżąca rejestracja jutro od godz. 7 (ale do kogo trafię to już loteria bo nikogo nie interesuje to, że chcę trafić do konkretnego lekarza), z wyprzedzeniem to pani (celowo z małej litery) rejestratorka może mnie zarejestrować do wymienionej przeze mnie lekarki na 24 marca. Koniec dyskusji, reszta to jak grochem o ścianę. Czekać przez 2 tygodnie do lekarza pierwszego kontaktu to spora przesada. Od nowego roku moją przychodnię przejął Luxmed, ale do usług na poziomie lux to jednak dalej daleko…

Z innych kwestii to nie lubię u lekarzy tego wrażenia braku zainteresowania pacjentem. Ciągle coś zapisują w systemie, coś zaznaczają, klikają. A ja nie wiem czy mam wtedy mówić, czy nie mówić, czy jestem słuchana, czy po prostu jestem tam bo jestem. Kontakt wzrokowy, szersza rozmowa, zwrócenie 100% uwagi w stronę pacjenta to nieliczne chwile. A ja ogólnie lubię mówić do osób, które widzę, że patrzą w moją stronę i słuchają. Nie paplam dla paplania więc jak mówię to mam do powiedzenia coś istotnego i kiedy mam wrażenie bycia niesłuchaną to przestaję mówić. A u lekarzy to mam wrażenie, że muszę przedstawić swój problem w 3 sekundy od wejścia bo reszta czasu to jakieś procedury biurokratyczne nie mające nic wspólnego z pacjentem.

W domu Małżu ma problem ze zrobieniem dużych zakupów bo przecież On nie chce tracić czasu… ale jeść to się chce..

W pracy, z tego co słyszę, to sajgon jakich mało, klonowanie ludzi potrzebne…

I jak tu nie być znerwicowanym?

A za oknem znów się zabieliło

Moja Mama ma już (a w zasadzie wreszcie) termin szczepienia 🙂 Najlepsza informacja dnia 😉 Oczywiście tylko dzięki temu, że ktoś komuś dał cynk, że gdzieś tam rejestrują… Najważniejsze, że jest zarejestrowana. Jeden kamień spadł mi z serca, bo ja naprawdę obawiam się sytuacji, że albo ja albo Juniorka przywleczemy coś do domu. Przecież kontakt z zakażoną miałam raptem w zeszły poniedziałek w pracy… Gdy i Mama będzie zaszczepiona będzie mi lżej.

Sama też w końcu nie zważając na pracę postanowiłam zadbać o siebie. Moja introwertyczna natura nie zawsze jest moim sprzymierzeńcem i jestem już wyczerpana emocjonalnie. Z powodu stresu serce pracuje w szalonym rytmie. Wczoraj miałam teleporadę, a dziś nawet byłam u lekarza pierwszego kontaktu na normalnej wizycie, na nfz (szok, prawda). Jutro jadę na pobranie krwi i EKG. Jeszcze na pewno będę chciała konsultacji psychiatrycznej bo znam siebie i to nie pierwszy epizod z częstoskurczem na tle nerwowym. W końcu za chwilę skończę 42 lata, a moje dziecko dopiero 7 więc trzeba zadbać o swoją kondycję fizyczną i psychiczną bez względu na to czy jest w szkole komu chodzić na zastępstwa czy nie. Jestem na L4, badam się i odpoczywam.

Wychodząc w piątek z pracy zaczynamy weekend. Mój zaczął się od stwierdzenia, że zostawiłam portfel w domu więc nie mogę iść po pieczywo i lepiej żebym nie trafiła na policyjną kontrolę bo nie mam dokumentów. Ból głowy dokuczał i marzyłam o położeniu się do łóżka. Ale Juniorka nie odpuściła spaceru. I dobrze, dotleniłam się, co chociaż odrobinę rozładowało stres. I chociaż do domu wracałyśmy w potężnej śnieżycy to jednak wiosnę też dało się tego dnia poczuć.

W ogóle to ostatnio dochodzę do wniosku, że powinnam sprawić sobie atlas ptaków. Znajomość tych podstawowych staje się niewystarczająca, a wpisywanie opisu do wyszukiwarki nie zawsze daje właściwą odpowiedź. Ostatnio rozpoznałam dzierlatkę zwyczajną i chyba dzwońca.

Juniorka po tygodniu funkcjonowania według ustalonych zasad daje radę. Wychowawczyni zauważa poprawę. A my codziennie powtarzamy jak ma sobie radzić z rozkojarzeniem koleżanki. W ramach docenienia jej starań pojechała z Tatą do sklepu akwarystycznego, bo nie tak dawno zdechł mieczyk. Wrócili z dwoma rybkami… trochę pod wpływem chwili te ich zakupy były 😉 i dzisiaj trzeba było po towarzystwo dla Różyczki pojechać…

Nie mamy żadnych netfliksów czy innych tego typu serwisów, a że brak kinowych nowości skutkuje coraz bardziej ograniczoną ilością fajnych filmów to wczorajszego wieczoru Mężu orzekł, że skoro nie oglądaliśmy „50 twarzy Grey’a” to to nadrobimy. Emisja była dosyć późno, a że Mężu wczoraj wstał do pracy o 5 rano więc zasnął tuż po rozpoczęciu filmu. Ja obejrzałam prawie cały. Ale jak mnie ten film wkurzał!

Niedziela to też charytatywne morsowanie Małża, zbiórka na leczenie dziewczynki rok starszej od naszej córki. Kilka grup morsów wzięło udział i generalnie ludzie jednak chętnie się jednoczą by pomagać.

I tylko ten wiatr dzisiejszy huczy strasznie. Podobnie w mojej głowie huczą dziś myśli.