Miesiąc: Luty 2017

W piątek pogoda była paskudna, padał deszcz, deszcz ze śniegiem, śnieg. Mimo to, w sobotę ze zdumieniem patrzyliśmy przez okno. Jak okiem sięgnąć było biało. Spadło chyba ze 20 cm śniegu (tyle to u nas przez całą zimę nie było, bo nawet gdy wszędzie w styczniu sypało to tutaj nie). Toteż były sanki, lepienie bałwana i bitwa na śnieżki. Juniorka miała chociaż namiastkę białego szaleństwa. Wieczorem obejrzałam (prawie cały) „Dzień Matki”, pośmiałam się i pochlipałam trochę. Dziś już tylko wiatr i deszcz. Bałwan około południa już był tylko kupką brudnej brei. A niedzielę pochłonęło sprzątanie.

To już drugi mój wpis, z którym mam problem. Problemy z logowaniem, z dodaniem wpisu (który przepada w czeluściach nicości), komentowaniem bo zawsze jestem wylogowana. Czy to tylko przypadłość „starej wersji”, do nowej jakoś ciężko mi się przekonać. Irytujące to wszystko. Mam nadzieję, że wszystko szybko wróci do normy. No bo co? Po 11 latach mam sobie szukać nowego miejsca do pisania? Wolałabym nie.

Kurację antybiotykiem zakończyliśmy dziś rano. Nie było wyjścia, te piętrzące się choróbska… Jak miło się patrzy na pełną energii i uśmiechu Juniorkę (i nie ważne, że gdy ja czyściłam nocnik to ona weszła na parapet w pokoju – to właśnie urok posiadania w pełni zdrowego malucha ;-)). Mam nadzieję, że teraz długo, bardzo długo nic nie złapie. A i nas te wszystkie obrzydliwe dolegliwości będę omijały szerokim łukiem. Ostatni miesiąc bardzo wyczerpał mnie psychicznie. Potrzeba nam tony słońca i powodów do radości. Wreszcie musi nadejść dobra passa bo wszystkie złośliwości losu to już chyba wyczerpaliśmy na kilka lat do przodu.

Do kompletu kompletów zepsuła się pralka. 

Poprzedni tydzień minął jak w jakimś zwidzie. Nie zrobiłam niczego z zaplanowanych rzeczy. Były tylko choróbska i nerwy. Teraz jest już lepiej. Znowu dziecięce oczy się śmieją 🙂 A ja nadrabiam zaległości. Posprzątałam, bo dom wyglądał już tragicznie. Kursu z tworzenia książeczek elektronicznych nie udało mi się zrobić (jak już znalazłam czas i siły to nie szło się na stronę zalogować), ale znalazłam coś innego, co nie ma określonego terminu realizacji. Zrobiłam przegląd w Juniorkowej szafie i spakowałam do kartonu resztę ubranek z rozmiaru 92. Chciałam wybrać się na zimowe wyprzedaże i kupić Juniorce coś na przyszłą zimę korzystając z obniżek, niestety nie było jak. Na szczęście trochę rzeczy kupiłam w Internecie, także ciepłe ubranka z rozmiaru 104 czekają na swoją kolej.

A i we mnie odezwał się zdrowy egoizm. Pierwsze oznaki przesilenia już odczuwam (jak co roku te same) więc pomyślałam, że nowy przejściowy płaszczyk by się przydał. A i wyszukałam już fajną szyfonową sukienkę na tegoroczne Przyjęcie.

Pamiętam taką sytuację sprzed okresu macierzyństwa: po jakimś ciężkim tygodniu i radzie szkoleniowej zmęczona totalnie zasnęłam zaraz po powrocie do domu. Następnego dnia opowiadałam koleżance o tym wielkim zmęczeniu, a ona powiedziała tylko, że jak wróciła do domu (była na pewno równie zmęczona) to czekały na nią jeszcze dzieci. Wtedy przeszłam do porządku dziennego nad tym co powiedziała, dziś widzę to zupełnie inaczej. Dziś na dziewczynę strasznie narzekającą w szkole na zmęczenie patrzę z przymrużeniem oka, bo jej to nawet mąż skarpetek po domu nie porozrzuca więc jej zmęczenie to zupełnie inny kaliber. Gdy wracam do domu wiem, że czeka mnie jeszcze całe mnóstwo obowiązków przy dziecku i wiem, że zasnę jak tylko przyłożę głowę do poduszki, a na jakieś kąpiele w pianie i relaks przy książce w zwykły dzień to nie mam co liczyć. Posiadanie dzieci chyba sprawia, że człowiek przestaje wyolbrzymiać zmęczenie. Teraz czuję się zmęczona. Pochorowaliśmy się na maksa, (oboje nadal dochodzimy do normy), a Juniorka oczywiście złapała od nas choróbsko. Dostała gorączki i człowiek musiał zapomnieć o swoich dolegliwościach i całą noc czuwać przy dziecku. Znowu walczymy z aspiratorem, inhalatorem, kolejnymi lekami, brakiem apetytu i gorączką. Ale spojrzałam na sprawę z perspektywy kogoś innego: dwóch chorych maluchów i mąż aktualnie pracujący poza domem. I co to ja pisałam zmęczeniu? Ja jednak mam z kim się zmieniać przy nocnym wstawaniu do mojego jedynego dziecka czyli chyba nadal nie dużo wiem o zmęczeniu…