Miesiąc: Luty 2022

Takie wydarzenia sprawiają, że nie do końca się dowierza rzeczywistości, która się dzieje. Ale przecież ten typ emocji nie pierwszy raz mi towarzyszy. Pierwszy raz taki lęk odczuwałam po atakach na World Trade Center, a potem były kolejne konflikty. W ciągu ostatnich 12 lat dwa razy śnił mi się czołg na naszym podwórku z lufą skierowaną w kuchenne okno, a my siedzieliśmy pod parapetem tego właśnie okna. To jednak tylko sen. Natomiast obrazy z Ukrainy czy granicy sprawiają, że lecę mi łzy. Łzy, ale wzruszenia, lecą mi na widok otwartych ludzkich serc, którzy chętnie ruszają z pomocą. Sama też dorzucam co mogę i gdzie mogę. Zapasów paliwa, produktów ani gotówki przy tym nie robiąc. Moje mieszkanie po dziadkach od kilku lat wynajmuje Ukrainka więc jej rodzina ma zapewnione spokojne lokum. Dorosłe dzieciaki z rodziny wśród znajomych zorganizowały prywatną zbiórkę na rzecz swoich przyjaciół ze studiów, którzy są w Kijowie. Kuratoria sprawdzają kto porozumiewa się ukraińskim bądź rosyjskim. Powoli przychodzi pewne uspokajanie emocji bo krzepiąca jest myśl o tym, że jednak człowieczeństwo i poczucie empatii jednak w ludziach istnieje. I chociaż to zapewne chwilowe to jednak na ten czas jednoczy. Bo początek był naprawdę trudny, gdy w czwartkowe popołudnie samoloty nad naszymi głowami latały jak szalone. Co prawda od razu były artykuły o wzmożonym ruchu wojskowych odrzutowców, cystern przeznaczonych do tankowania w powietrzu i innych tego typu oficjalnych jednostek widocznych na aplikacjach typu flightradar to jednak huk tych silników jest na tyle donośny i złowrogi, że skóra cierpła. Jeden całe popołudnie robił kółko Gniezno – Inowrocław – Toruń. Teraz też latają, ale już z mniejszą częstotliwością albo przynajmniej zmieniły korytarz powietrzny, uf. I chociaż jeszcze pewnie wiele ciemnych chmur zawiśnie nad kolejnymi dniami to mając nadzieję w działaniu (nawet tym maleńkim) to może przyjdzie niebiesko – żółta wiosna… tylko nie możemy być obojętni i mówić, że nas to nie dotyczy.

Co do pracy to miałyśmy z koleżanką rację. Końcówka tygodnia to już były pełne ręce roboty. Gardło mam tak zdarte, że aż boję się jutra. Głowa boli od trzech dni, ale to też z nadmiaru myśli i emocji, których nie mogę skanalizować poza wypisaniem się tutaj. Spokojnego tygodnia.

Wstałam, a tu wszystko pokryte szronem. W nocy był mróz. Po wypadku boję się takich warunków. Droga w przewadze była biała, a co za tym idzie śliska. Skupiona maksymalnie na drodze i prędkościomierzu jadę z dzieckiem siedzącym cichutko z tyłu i słyszę doniesienia radiowe o inwazji rosyjskiej. W sumie mnie nie dziwią, to nie ten typ, żeby odpuścić bo wtedy czułby się przegrany. Ale spięłam się jeszcze bardziej. To jednak wojna i to bardzo blisko nas. A może zabór rosyjski to też część ich imperium? Ja z zaboru pruskiego, ale co to ma za znaczenie… W internetach z jednej strony pojawiający się lśniące lukrem pączucie, z drugiej nakładki z ukraińską flagą. Jesteśmy solidarni… Z trzeciej strony skomasowany atak przypuszczą trolle, których zadaniem będzie jak najszerzej rozsiać ziarno nienawiści do ukraińskich emigrantów. Już w niedzielę była mowa o takich portalach, które czekają na hasło. A podatny grunt znajdzie się na pewno. Zdjęcia Kijowa to sznur samochodów próbujących wyjechać z miasta… W Internecie czytam co powinno się według zaleceń znaleźć w plecaku ewakuacyjnym ukraińskiego ucznia oraz w takowym plecaku klasowym. Straszne. Chociaż sporo uczniów już dziś zapewne nie poszło do szkoły.

Czy od II wojny naprawdę minęło tak dużo czasu, że historie dziadków są już traktowane jako bajki z zamierzchłej przyszłości i jakoś tak odseparowane od obecnych czasów…? Na pewno inaczej widzą to ludzie, którzy w pośpiechu pakują najważniejsze rzeczy by życie ratować ucieczką. Obserwując napiętą sytuację na świecie już dawno i nie raz (choć trochę w żartach) zdarzało nam się z Mężem rozważać co by było gdyby w obliczu wielkiego zagrożenia czy to wojną czy katastrofą klimatyczną przyszło uciekać z domu… Dopóki by było paliwo to mamy ciągnik (pojedzie niemal w każdym terenie) i przyczepę, na którą sporo da się załadować… to dopóki dałoby się jechać… Zwierzęta… tu jest duży problem… wszystkich psów uciekając i bojąc się przede wszystkim o własne życie nie dałoby się zabrać i wykarmić. I chociaż oczy teraz robią się wielkie i wszystko się buntuje to podświadomość wie, że racjonalnie pewnie te dwa duże przyszłoby puścić wolno…

Tymczasem poza szokiem i odczuwalną dezaprobatą to nasza rzeczywistość się nie zmienia. Dziewczynki z 7 klasy mówią, że nie chcą umierać i jednocześnie szukają biletów na koncert Taco albo Dawida Podsiadło. Nasze życie toczy się po prostu dalej. Skończę pracę, odwiozę Juniorkę do domu, zjem obiad i pączka, włączę komputer by dołączyć do szkolenia na temat radzenia sobie z rozczeniowym rodzicem. A co zrobić z rozczeniowymi ludźmi, których robi się ostatnio na pęczki. A rozczeniowi dyktatorzy??

Nie sądziłam, że taki będzie mój wpis nr 3000…

Rozpoczynając dzień przeczytałam artykuł o książce, w której zawarte są portrety górali, silnych jak halny kobiet i twardych jak skała mężczyzn, doświadczonych życiowo i doświadczonych przez życie. W artykule było odniesienie tylko do jednej kobiety i jednego mężczyzny, ale i to wystarczyło by dać pewien ogląd i zaciekawić. Tym góralem z artykułu był 65-letni baca, który przez całe życie wypasa owce, a fachu w zasadzie wyuczył się od wuja. Pięknie mówi o swoich owcach. Nie tylko podczas rozmów z autorem książki. Wiem to osobiście bo widziałam go na Rusinowej Polanie. Miło było słuchać i patrzeć na ten obrazek, jakby nie było pochodzący z innej epoki (a szkoda). Kobietą z artykułu jest 83-letnia już góralka, która w pewnym momencie mówi, że harowała dzień i noc, ale Ona jest zadowolona z każdego swojego dnia, jest szczęśliwa i teraz to już jedynie może prosić o spokojną śmierć.

Artykuł czytałam krótko po opublikowaniu go na jednym z portali na FB, komentarzy jeszcze było mało. Na mnie osobiście tylko te dwie historie wywarły bardzo pozytywne wrażenie, wywołując szacunek wobec tych osób. Z ciekawości weszłam w komentarze. I co? I już w pierwszym jakaś kobieta uczepiła się słów góralki o tej właśnie harówce przez dzień i noc – że to kiedy w takim razie spała… (?!?) Nie raz już pisałam o hejcie i pewnie nie raz jeszcze napiszę bo hejtu nie znoszę i nie rozumiem. Rozumiem, że można się nie zgadzać, ale to nie oznacza też, że od razu mamy prawo negować i napadać słownie. A już w ogóle nie rozumiem powodów dla których hejterzy doszukują się nie wiadomo czego (jak w tym przypadku, przecież to jest tylko określenie, którego każdy z nas nie raz użył), to takie wylanie swojej żółci dla… zasady(?)…