Miesiąc: Luty 2020

Ms.blond przybijam piątkę 😉

Starość nie radość, młodość nie wieczność 😉 no to są… Co prawda wynik badania i tak mnie zaskoczył ponieważ spodziewałam się innej wady z tego względu, że przecież problem pojawiał się w bliży. A tu się okazało, że to że widziałam dobrze w dal było tylko ciężką pracą wykonywaną przez mój mózg i mięśnie oka. Teraz czeka mnie nie łatwy czas przystosowania się do noszenia okularów bo mózg musi przestać nadmiernie napinać mięśnie odpowiedzialne za akomodację. I faktycznie, jak było powiedziane na badaniu, w dal aktualnie widzę gorzej, ale gdy z dali przenoszę wzrok na to co blisko już nie ma problemu z akomodacją. A poza tym, chociaż lubię nosić okulary to muszę się dodatkowo przyzwyczaić do tego, że są. Małżu cały czas gupio (pisownia zamierzona) się śmieje na mój widok bo nie może się przyzwyczaić, że teraz tak wyglądam, choć podobno do twarzy mi. A Juniorka celuje palcem w szkła. Najważniejsze jednak, że paznokieć na Juniorkowym paluszku od razu idealnie widzę, więc nie będzie już obaw przy obcinaniu 😉

Juniorka została dziś w domu. Katar i kaszel ją dopadły. Może uda się zdusić infekcję w zarodku? Nie wiem czy to ja przyniosłam coś do domu, czy złapała to w przedszkolu. W każdym razie z jutrzejszego wyjazdu na weekend nic nie wyjdzie. Dobrze, że niczego nie rezerwowaliśmy, tylko chcieliśmy zadzwonić do kilku wybranych hoteli czy jest miejsce i po prostu pojechać. Główną atrakcją miały być zabawy w basenie więc zdrowie jest tu dosyć ważne. No nic, może za tydzień się uda. Chociaż z kobiecego punktu widzenia to nie bardzo mi to pasuje, ale im dalej w wiosnę to Mężu będzie miał mniej czasu na wyjazdy. Nie pozostaje nic jak tylko zdać się na mądrość przysłów ludowych… pożyjemy zobaczymy i co się odwlecze to nie uciecze.

Potas z tiaminą bo należy uzupełnić niedobory. Apap bo niż Julia szaleje też w mojej głowie. Jeszcze probiotyk by się przydało bo antybiotyk był w końskiej dawce. Po tym wszystkim dla odmiany coś pysznego… ze szczęśliwych jajek od szczęśliwych kur, na spirytusie i ze smaczną marmoladą. Domowy pączuś. I w d…e 😜 mam jego kaloryczność 😉

Taaak, jakoś nie wychodzi nam realizacja planów w tym roku. Ferie, szkoda gadać, zresztą o tym już było. Za godzinę powinniśmy wyjeżdżać do sąsiedniego miasta na spektakl baletowy, ale nie bardzo było z kim Juniorkę zostawić. Bilety się nie zmarnują, przekazaliśmy je młodzieży, niech się ukulturalniają. Ale szkoda, bo by się człowiek wyrwał na moment. W założeniach jeszcze jeden plan do realizacji, o który ciut drżę. Ale może właśnie do 3 razy sztuka? Nawet z butami miałam pecha. Jeszcze przed swoim choróbskiem mierzyłam takie jedne, podobały mi się… ale myślałam sobie, że: do czego będę nosić zielone i że trochę drogie, a botki wiosenne przecież mam. Ale w między czasie się zastanowiłam 😉 że jednak ten zielony to będzie pasował, a przede wszystkim są ekstra więc je chce. Ale przez chorowanie do sklepu mogłam wybrać się dopiero wczoraj. Wchodzę więc z radością i pomysłem na poniedziałkową stylizację… i… na półkach już praktycznie same czółenka, szpilki, espadryle, a nawet pierwsze sandały! Oczy mi trochę z orbit wyszły, że to dopiero połowa lutego i mam prawo jeszcze kupić sobie wiosenny but do kostki! Ale co było robić? Niepocieszona wyszłam ze sklepu. Przydział pecha to już chyba na to półrocze wyczerpany!

No i nastąpił powrót do rzeczywistości, L4 się skończyło. Ale jak to z powrotami, nigdy nie jest łatwo. Noc była dosyć męcząca, spać nie mogłam (chyba przez to wiatrzysko), nawet Juniorka się wybudziła i przed 5 przyszła do naszego łóżka, ale przez godzinę nie mogła ponownie zasnąć. Przez pierwsze dwie godziny w pracy drzwi się nie zamykały. Ale co mnie przeraża to fakt, że panuje tu jakiś wirus z gorączką i dolegliwościami żołądkowymi. W klasach nie ma po kilkunastu uczniów, w jednej nie przyszło aż 20. Normalnie szkolna epidemia. A ja nie mogę tego złapać i żeby się rozniosło po domownikach. Przecież my wkrótce mamy plany wyjazdowo-weekendowe, które po fatalnych feriach już muszą dojść do skutku!