Miesiąc: Wrzesień 2019

W piątek skończyłam pracę nad moim „dokumentem”, chociaż to dopiero początek wspinaczki na szczyt. Komputerowy detoks był potrzebny. Wyjazd do opery jak zwykle się udał. Nie ma to jak ubrać się naprawdę elegancko i wybyć z domu. Sobota była bardziej dla duszy, a niedziela dla ciała. Po obiedzie wybraliśmy się na spacer do naszego ogrodu zoobotanicznego. Momentami pokapywał delikatny deszczyk, ale mieliśmy kaptury więc było OK. Juniorka zadowolona, że znowu zobaczyła osiołka, kózki, surykatki, lemury, węże, walabie bennety, emu, rybki, kameleona i ara pięknie wołała „ara”, no i pandy małe (jeden z ostatnich nabytków). Pobawiła się na placyku zabaw. Chociaż mam wrażenie (może to przez to, że część zwierząt się pochowała), że nasz ogród stał się bardziej botaniczny niż zoologiczny w porównaniu do naszej ostatniej tam wizyty. Mimo tego wolałam to niż pójść do cyrku wątpliwej renomy. A następnym razem zabierzemy Juniorkowy kajet na naklejki i będziemy przystawiać pieczątki z wizerunkami zwierząt ukryte w skrzynkach odkrywców.

 

 

Współczuję ludziom pracującym 8 godzin dziennie przed komputerem. Jak oni dają radę? Ja mam dwa intensywne dni przed monitorem i już nie wyrabiam. Od ciągłego spoglądania na wydrukowane kartki, przeglądania pootwieranych kart przeglądarki wyszukując potrzebnych danych i pisania mam już dość. Od godziny 11 boli mnie głowa, a apap średnio pomaga (nic innego brać nie mogę). Najgorsze, że wieczór jest ciągiem dalszym pracy, a jutro znowu w rzędy maczkowatych literek… Powiedzmy, że jutro skończę pierwszą wersję, ale ostateczną na pewno jeszcze nie będzie. W sobotę detoks w operze na „Weselu Figara”.

„Lato, lato, lato, echże ty

Od gorąca twych promieni zapłonęły liście drzew
Od zieleni do czerwieni krążył lata senny lew
Mała chmurka nad jej czołem, mała łezka słony smak
Pociemniało, poszarzało-jesień jak to tak
Jesień, jesień – jak to tak”

Jakoś tak mnie olśniło! I nie wiem dlaczego mnie to zdziwiło? Że to już ostatni tydzień września, że zaczęła się kalendarzowa i astronomiczna jesień. A ja wciąż oczekiwałam dni z temperaturą w okolicach 25 stopni 😉 Może jeszcze się trafi tak ładny dzień jak ostatnia niedziela, ale to już raczej będzie jak rodzynka w drożdżowym ciepłym cieście. Póki co wciąż nie trafiam z ubraniami Juniorki, w piątek ubrałam ją za ciepło, wczoraj zbyt lekko, dziś znów za ciepło. Bezchmurne niebo nie zawsze już oznacza ciepły dzień. Mnie to i tak już zimno, przez 8 z 12 miesięcy jest mi zimno. Niespodziewanie też kolory jesieni wdzierają się do mojej szafy, jakoś tak odcienie żółtego, coś na podobę koloru dyni i czerwony klonowy płaszczyk właśnie noszę. Odcienie, które wcześniej nie wydawały się być moimi, ale może też i zimę te kolory trochę mi ubarwią.

Weekend bez żadnych wychodnych zobowiązań. Zatem sprzątam, segreguję, układam… tak nakazuje rozsądek. Chociaż wolałabym na przykład poczytać, Drzewo wspomnień czeka na skończenie, dalej już szeleszczą kartkami: druga część Słowiańskiego siedliska, Dary Bogów i Szeptucha (do której na równi jestem sceptyczna co ciekawa).

Jednak póki co NIECH MOp BĘDZIE ZE MNĄ 😉🤣

Młodzieżowy Strajk Klimatyczny w naszym mieście też się odbywał (czy odbywa, bo to chyba więcej niż jeden dzień). Odbyła się też ogólnopolska akcja „SprzątaMY lasy”. My też sprzątaliśmy.  Las, do którego w kilku ostatnich latach wdarło/wdziera się całkiem nowe osiedle znacznie powiększając teren miasta…