Miesiąc: Lipiec 2019

Lipiec, a właściwie w większej części lipcopad 😉 to już w zasadzie wspomnienie. Kończy się jeden miesiąc, zacznie drugi… i koniec dobrego 😉 Uczucie porównywalne do przechodzenia soboty w niedzielę 😉 Choć jeszcze trochę czasu jest, ale powoli już trzeba zacząć myśleć o tym, co w ostatnim tygodniu sierpnia trzeba przygotować. Ale to za chwilę, na razie to niedzielny poranek z aromatyczną kawą na tarasie. No właśnie, taras gotowy. Mężu zdążył przed żniwami ułożyć  kostkę brukową, jeszcze trochę piasku na niej do wypełnienia przestrzeni. W meble nie inwestowaliśmy ponieważ przez zimę Mężu zrobi drewniane ławy i stół. Umiejscowienie jest takie, że praktycznie cały czas jest tam cień. Pogoda piękna więc posiedzieć na nim to czysta przyjemność i rozkoszować się wakacjami, gdzie jedynym problemem jest jeszcze tylko to czy po Teorii opanowywania trwogi Organka zabrać się lekko za Perfumy Prowansji czy Listy pachnące tymiankiem 😉

Był początek, to i o końcu należałoby napomknąć. Właśnie dostałam alert RCB o możliwych burzach, gradzie i silnym wietrze. A 11 hektarów pszenicy jeszcze na polu. Chociaż wiatr na ten moment jakby się zmniejszył. Zmniejszył się po deszczu, przed którym ściągałam pranie, solidnie zakręcone przez wiatr na linkach, powtarzając: jeszcze nie teraz, jeszcze nie teraz.  Skończyłam z pierwszymi wielkimi kroplami, ciągnąc przez pół podwórka stanik, który wypadł z kosza i sprytnie ubrał się ramiączkiem na moją nogę. Padało krótko, aczkolwiek dość rzęsiście, przy wtórze słońca. Tęczy niestety nie udało mi się wypatrzeć. W popołudnie wkradła się jednak jakaś leniwa nuta. Zaczęłam czytać powieść Organka, o którego działalności miałam mniej niż blade pojęcie, dopóki w teledysku do Niemiłości nie wystąpił siostrzeniec Męża, potem wpadły w ręce dwa sensowne wywiady i informacja o publikacji książki. No i tak dokarmiam swoją ciekawość, o kimś kto właściwe stał się tutejszy. Na jutro i pojutrze zapowiadają u nas 31 stopni, wreszcie, szorty czekają.

Jak jedni dziś w ferworze pracy

to inni leniuchują. Byłyśmy z Mamą u fryzjera. Ciągle szukam tej lub tego, którzy zastąpią moją fryzjerkę do czasu powrotu z macierzyńskiego. Ostrzyżenie może być, może lepiej niż poprzednio i taniej (co też dobrze). Za każdym razem pokazuję zdjęcie fryzury i za każdym razem po milisekundowym rzuceniu okiem twierdzą, że wiedzą już o co chodzi. I za każdym razem wychodzi nie do końca jak na zdjęciu i nie do końca według moich oczekiwań… Jeszcze powinnam pomyśleć o kolorze, ale jak pomyślę, że mam siedzieć tam ze 2 godziny… eh, może w sierpniu. Z racji tego, że trzeba było zabrać Juniorkę to potem jeszcze koniecznie trzeba było zaliczyć lody. A na obiad była pizza (co tam, Mąż uzupełnił potrzebne kalorie ;))

Poza tym kusi mnie żeby pogrzebać trochę w wyglądzie bloga. Po 5 latach w podobnym stylu chyba mam dość (mimo, że w marcu, po przenosinach tak się męczyłam, żeby wszystko poskładać).

 

Nie znaleźliśmy żadnego złoża. Chodzi o te zezłocone już pola. O ten przyczynek do chleba naszego powszedniego, dosłownie i w przenośni. O ten czas, który decyduje o całorocznym dochodzie mojego Męża. O ten czas, który generuje niespotykaną w innej fazie roku nerwowość. O działania niezrozumiałe dla postronnych, które i ja nadal uczę się akceptować. Żeby rzepak czy zboże osiągnęło dobrą cenę w skupie musi mieć określoną wilgotność ziarna, czyli nie można wymłócić zbyt szybko. Zatem czekamy na działanie słońca. Ale jeżeli w międzyczasie przyjdzie jakaś nawałnica (niestety takie zapowiadają na niedzielę) to można nie mieć co zebrać… w ciągu kilku minut całoroczna praca może obrócić się w niwecz. Życie toczy się z chwili na chwilę. Nie planuje się teraz niczego bo w każdej chwili może zapaść decyzja, że wjeżdżają kombajny. A wtedy to już w ogóle jest dziki szał i praca od świtu do późnej nocy bez piątków, świątków czy niedzieli. Jutro spotkanie rodzinne i nie wiem czy mój Mąż na nim ze mną będzie. Ale nie mam mu tego za złe, są rzeczy których nie można odkładać na później. Oby pogoda w najbliższym czasie była łaskawa.

Stała się rzecz niesamowita i w ciągu 4 dni byliśmy w kinie 2 razy. Sama nie mogę wyjść z szoku 😉 ponieważ od jakiegoś czasu chodzenie do kina nie jest naszą mocną stroną 😉

Na początek było Sekretne życie zwierzaków domowych 2 i znajomość pierwszej części nie jest konieczna by na drugiej dobrze się bawić. Juniorka zadowolona i zachwycona Tuptusiem. Ja Maxem, w którym odnalazłam siebie 😉 A i Tata nieźle się bawił. Pod koniec oczywiście chlipnęłam, kiedy to Max wypowiada bardzo fajne zdanie na temat nadopiekuńczości i wypuszczania dziecka w świat. W filmie pada też psia prawda życiowa, która mówi, że: pies ma godność i swoją miską, jak straci miskę to straci godność. Prawdę tę obserwujemy na co dzień jako właściciele dwóch psów 😉

Drugi film to w sumie też taka bajka, tylko dla starszych 😉 Jakoś zupełnie niepostrzeżenie i niechcący stałam się fanką świata Marvela, głównie za sprawą Strażników Galaktyki, którzy i w Avengersach występują. Ku mojemu zdziwieniu ciągle Avengers. Koniec gry wyświetlają, choć premiera była w kwietniu. Wcześniej jednak nie było kiedy zdecydować się na spędzenie 182 minut w kinie plus reklamy. Wybraliśmy się więc wczoraj. Myślałam, że jedyni będziemy na sali, a okazało się, że nie ma gdzie usiąść i musieliśmy wyginać się z 3go rzędu 😉 Ale nie żałujemy. Było grubo, ale bez zadęcia 🙂 Udane zakończenie serii i 3 godziny minęły jak pstryknięcie palcem. Oczywiście i tu na koniec również zachlipałam

Czy na wszystkim muszę płakać? Toż głupio tak, bo to potem trzeba się wycierać tak żeby nie podpadło.